กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นอวิ๋นซุ่ยซุ่ยล้มลงไป จางชิวเหวินก็ตกตะลึงเช่นกัน
เธอเหม่อมองมือของตัวเอง รู้สึกได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่พุ่งตรงมา ราวกับกระบี่คมกำลังจะแทงทะลุร่างของเธอ
“ไม่ใช่ฉัน จริง ๆ ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้แตะต้องเธอเลยสักนิด!” เธอรีบอธิบายเสียงดัง
กู้จวินรับตัวอวิ๋นซุ่ยซุ่ยไว้ เพียงปรายตามองจางชิวเหวินอย่างอย่างเรียบเฉย แล้วก็อุ้มเธอเดินออกไป
แน่นอนว่าเขามองออกว่าอาการล้มของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยไม่ได้เกิดจากการถูกผลัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนที่คิดร้ายจะสมควรได้รับการให้อภัย
จางชิวเหวินกับเหอเสียสบตากัน แล้วรีบวิ่งตามออกไปเช่นกัน ทว่ากลับถูกควันรถกับฝุ่นหิมะพ่นใส่เต็มหน้า