กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อย่าซนสิ คนเยอะแยะเลย!”
แม้งานเลี้ยงส่งท้ายปีจะเลิกราไปแล้ว แต่ยังมีคนอีกมากที่ยังไม่กลับ หลายคนดื่มสุราเข้าไปจนเมามาย สายตาพร่ามัวจนแทบยืนไม่อยู่
ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน ต่อให้ขยับเข้าใกล้กันหน่อยก็ไม่ได้สะดุดตาอะไร
แต่ถึงอย่างนั้น อวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็ยังรู้สึกราวกับทุกคนกำลังมองตัวเองอยู่ ร่างกายจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนไปหมด จนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือผลักเขาออก
มือของเธอวางลงบนเอวและหน้าท้องของกู้จวิน ร่างกายของเขาพลันแข็งทื่อ ก่อนจะคว้ามือเธอไว้และกุมเอาไว้กลางฝ่ามืออย่างรวดเร็ว
ทั้งที่เขาออกแรงเพียงแผ่วเบา แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อวิ๋นซุ่ยซุ่ยถึงดิ้นไม่หลุดเสียที
“คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของฉัน” ดวงตาดำขลับของกู้จวินจับจ้องเธอ