กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นเชียนเชียนมองแผ่นหลังอันน่าเวทนาของทั้งสองคน ก่อนหันกลับไปวางแหวนวงนั้นคืนบนเคาน์เตอร์ แล้วพูดอย่างเลือกมากว่า “นี่เป็นแหวนผู้ชายนี่ ฉันใส่แล้วใหญ่เกินไป ไม่เอาแล้ว”
ต่อให้โจวอวิ้นจะเฉื่อยชาสักแค่ไหน ก็มองออกว่าเธอจงใจทำ
เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “เกินไปแล้ว”
แต่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่ต้องไปสนใจเธอ”
พนักงานขายเครื่องประดับคนนั้นกลับมีสีหน้าซีดเขียว พูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “สหายเสิ่น แหวนผู้ชายคุณซื้อกลับไปให้พี่น้องหรือผู้ใหญ่ในบ้านก็ได้”
เสิ่นเชียนเชียนกลับกลอกตาอย่างหยิ่งผยอง “ฉันป่วยหรือไง ถึงจะซื้อของแพงขนาดนี้ไปให้คนอื่น!”
พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งตามทิศทางที่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยกับคนอื่น ๆ เดินจากไปทันที