เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังหย่งเห็นอวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็รีบโบกมือเรียก “พี่สะใภ้ ทางนี้!”
เมื่อเห็นสายตาของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยตกลงบนเสิ่นอิ๋นฮวาที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เขาก็พูดอย่างกระอักกระอ่วน “หมอเสิ่นต้องเข้าเมืองไปประชุมพอดี เลยอาศัยรถของพวกเราไปลงที่สถานีรถไฟ”
เขาเปิดประตูเบาะหลัง แต่กลับพบว่าอวิ๋นซุ่ยซุ่ยยังคงยืนอยู่ข้างเบาะข้างคนขับโดยไม่ขยับเขยื้อน
เมื่อเห็นเช่นนั้น แววลำพองใจวาบผ่านดวงตาของเสิ่นอิ๋นฮวา ทว่าสีหน้าของนางยังคงเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ พลางดันแว่นขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันเมารถ หมออวิ๋นคงไม่ถือสาที่ฉันนั่งข้างหน้าใช่ไหม?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยเพียงเหลือบมองเธอ จากนั้นก็หันไปมองกู้จวินแล้วเลิกคิ้ว “หมอเสิ่นเมารถ แต่นายไม่ได้เมารถสักหน่อย จะไปนั่งข้างหน้าทำไม?”
กู้จวิน “...?”
แต่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยกลับเดินตรงไปยังที่นั่งคนขับ เปิดประตูแล้วดึงเขาลงมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดกับหวังหย่ง “สหายหวัง นายมาขับ”