กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยตื่นขึ้นมา ก็พบว่าคนทั้งบ้านกำลังรอเธอกินอาหารเช้า
เธอรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้เวลาตื่นสาย แม่สามีมักไม่รอเธอ แต่จะอุ่นส่วนของเธอไว้ในหม้อ อยากกินเมื่อไหร่ก็กินเมื่อนั้น
ทว่าตอนนี้ เมื่อเห็นผู้ใหญ่สองคนกับเด็กสองคนข้างโต๊ะกำลังมองเธอตาปริบ ๆ เธอกลับยังรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
“ทำไมไม่กินกันก่อนล่ะ?”
กู้เยวี่ยพึมพำเสียงเบา “ใครจะไปรู้ว่าแม่เป็นอะไรขึ้นมา? ข้าวเย็นหมดแล้วก็ยังไม่ยอมให้กิน!”
เย่ชิงหลานใช้ตะเกียบเคาะศีรษะเขาหนึ่งที “หิวโซมาเกิดหรือไง! พี่สะใภ้ใหญ่ยังไม่ทันนั่งโต๊ะก็เอาแต่กิน ๆ ๆ ไม่มีมารยาทบ้างเลยหรือไง?”
กู้เยวี่ยกุมศีรษะพลางร้องออกมาครั้งหนึ่ง “ก่อนหน้านี้ตอนพี่สะใภ้ใหญ่ตื่นสาย ก็ไม่เห็นแม่รอเธอเลยนี่”
“หุบปาก!”