กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยมองทุ่งข้าวสาลีสุดลูกหูลูกตา รู้สึกใจเต้นระทึก
เธอดิ้นรนอย่างรุนแรง พยายามสลัดพันธนาการเพื่อร้องขอความช่วยเหลือ
เสียงครางด้วยความเจ็บปวดทุ้มต่ำดังข้างหู แฝงความแหบพร่าอยู่เล็กน้อย
เพียงได้ยินเสียงเดียว เธอก็มั่นใจได้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังเป็นผู้ชาย แถมยังเป็นผู้ชายร่างสูงกำยำ แข็งแรงมีพละกำลัง
ในใจเธอสิ้นหวัง สถานที่ลับตาคนเช่นนี้ ต่อให้เกิดอะไรขึ้นจริง ๆ ก็คงร้องเรียกฟ้าฟ้าไม่ตอบ เรียกแผ่นดินดินไม่ขาน
ขณะที่เธอกำลังสิ้นหวัง ชายคนนั้นกลับคลายมือ แล้วใช้แขนยาวรัดเธอไว้แน่น “อย่าขยับ ฉันเอง”
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย อวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็หยุดดิ้น “กู้จวิน นายเป็นอะไร?”
เธอหันกลับไป ก็เห็นภาพที่ทำให้เลือดลมพลุ่งพล่าน