กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 246
"อืม เมื่อวานฉันได้ลิ้มรสความอร่อยที่หาได้ยากยิ่ง"
น้ำเสียงของลู่ชิงเยวียนนุ่มนวล สองคำสุดท้ายเอื้อนเอ่ยเบาๆ บนปลายลิ้น เจือความอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะสังเกตเห็น
"น่าเสียดายจัง เมื่อวานฉันไม่ได้มา"
รู้งี้กลับไปแล้วจะโดนหลอกเอาป่านนี้ เธอน่าจะหน้าด้านหน้าทนขออาศัยอยู่กับลู่ชิงเยวียนที่นี่ซะก็สิ้นเรื่อง
"แต่อาจารย์ลู่ คุณรู้ไหมคะว่าทำไมไอ้สิ่ง 'นั้น' ถึงได้จ้องจะเล่นงานฉันล่ะ"
ฉู่อี้อานคิดไม่ตก
ความพิสดารบางอย่างที่เธอเคยเจอมาก่อนหน้านี้ แค่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็มักจะถูกปัดเป่าให้พ้นทางไปได้ง่ายๆ แต่ทำไมความพิสดารชุดกระดาษถึงได้ตามตื๊อเธอไม่เลิกราล่ะ