กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 243
กลิ่นอายความตายอันหนาวยะเยือกค่อย ๆ โอบล้อมเธอไว้ทีละน้อย ฉู่อี้อานตัวแข็งทื่อมองสิ่งที่อยู่ข้างเตียงคืบคลานเข้าไปหาเธอทีละนิด ราวกับปลาบนเขียงที่รอเวลาเชือด
ช่วย... "ช่วยด้วย!"
ฉู่อี้อานรีดเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อเค้นคำพูดนี้ออกมาจากลำคอ
เสียงดังปังหนึ่งที แสงสว่างพลันกลับคืนมาเบื้องหน้า ร่างกายก็รู้สึกเบาหวิวขึ้นมาทันที ลู่ชิงเยวียนสวมชุดนอนยืนอยู่ที่หน้าประตูของเธอ สายตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยทอดมองมาทางเธอ "เสี่ยวฉู่เป็นอะไรไป ฝันร้ายเหรอ"
ฉู่อี้อานเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
"เมื่อครู่..."