เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235
ในตอนนั้นเอง ฉู่อี้อานก็พลันนึกถึงคำเตือนตอนเริ่มเกมขึ้นมาได้
แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเขา!
การแกล้งทำนี้น่าจะมีเงื่อนไขอยู่ อย่างน้อยก็ต้องตบตาอีกฝ่ายให้ได้
สายตาของเธอไม่ได้เบนหนี ทว่าแววตากลับเหม่อลอย จ้องมองไปยังเจ้านายที่อยู่ด้านหลังของบุรุษชุดดำแล้วพึมพำกับตัวเอง "ทำไมตรงประตูถึงมีหลุมได้ล่ะเนี่ย"
ระหว่างที่พูด เธอก็เดินก้าวข้ามธรณีประตูไปแล้ว
ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของบุรุษชุดดำที่ก่อนหน้านี้แย้มยิ้มเต็มหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้น จ้องเขม็งตามหลังเธอที่กำลังเดินออกไปทีละน้อย
แม้จะออกมาได้อย่างปลอดภัย แต่การเผชิญหน้ากับความพิสดารในเกมลักษณะนี้เป็นครั้งแรกก็ทำให้เธอกลัวจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก
ใครจะไปคิดว่าแค่วันแรกของเกมก็ต้องมาเจอกลุ่มความพิสดารเข้าเสียแล้ว