กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233
เธออ้าปากค้าง การหายใจเริ่มติดขัดและถี่กระชั้น
ปวดหัว เล็บและริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ เริ่มเดินตามความเร็วเดิมไม่ไหว แม้แต่ก้าวเดินแต่ละก้าวก็ยังรู้สึกทรมานสุดขีด
ลู่ชิงเยวียนที่อยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอแล้ว จึงยื่นมืออุ้มเธอขึ้นมา
"อาจารย์ลู่" ฉู่อี้อานมองเขาอย่างงุนงง "ทำไมคุณถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ"
"ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นโรคแพ้ความสูง"
ลู่ชิงเยวียนอุ้มเธอแล้วเดินหน้าต่อ "เธอต้องอดทนไว้ พวกเราไม่มีถังออกซิเจน"
ใครจะไปรู้ว่าของบ้า ๆ นี่จะมีอาการแพ้ความสูงด้วย ฉู่อี้อานนึกเสียใจเหลือเกินตอนที่เตรียมเสบียงทำไมถึงไม่หยิบถังออกซิเจนมาด้วย
"วางใจเถอะ ก่อนจะขึ้นไปถึง ฉันไม่ตายหรอก"
"ขึ้นไปแล้วก็ไม่ตายเหมือนกัน"