กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 184
"ไม่เป็นไร"
ฉู่อี้อานส่ายหน้า มองไปยังท่อนแขนขาดที่เหยียบโดนอยู่ใต้เท้า เธอพึมพำคำว่าอมิตตาพุทธเบา ๆ ก่อนจะใช้เท้าเตะท่อนแขนนั้นกระเด็นไปไกล
เซี่ยเยี่ยนที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้าง ๆ ถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะกับพฤติกรรมของเธอ
มีชีวิตอยู่มาตั้งนาน เพิ่งเคยเจอผู้หญิงแบบนี้เป็นครั้งแรก และพอเขาได้สติกลับมา ฉู่อี้อานก็เดินนำหน้าไปไกลด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วเสียแล้ว
ความเร็วของสองขาอย่างไรเสียก็ไม่อาจเทียบเท่าความเร็วของรถยนต์ได้
พวกเขาเดินกันเกือบสองชั่วโมง จนกระทั่งมาถึงเขตเมืองที่ใกล้ที่สุด บนเส้นทางเริ่มมีคนทนไม่ไหว ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นแล้ว
"ไม่เดินแล้ว ยังไงการพังทลายก็ไม่ได้เกิดแถวนี้"
"อา ฉันเหนื่อยเหลือเกิน"