กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 174
"กงสีผลัดกันชม พี่ชายไป๋ ลาก่อน"
บนใบหน้าของฉู่อี้อานประดับรอยยิ้มชั่วร้าย เธอเหนี่ยวไกปืนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
กระสุนเจาะทะลุหน้าผากของเขา เลือดสาดกระจายบนพื้นหิมะราวกับดอกเหมยร่วงหล่นช่างงดงามสะดุดตา ตัวหายนะตายเสียที ฉู่อี้อานไม่เกรงใจที่จะกระทืบซ้ำบนร่างไร้วิญญาณของเขาสองที
เมื่อไป๋ซือเหนียนตาย NPC อีกสามคนก็หยุดมือลง
ท้ายที่สุดแล้วในยุคสมัยเช่นนี้ ใครมีปืน คนนั้นก็คือเจ้าพ่อ
ฉู่อี้อานก้มมองกระสุนในปืนซึ่งเหลืออยู่หนึ่งนัด เธอยังรื้อค้นรอบร่างของไป๋ซือเหนียนอีกรอบ ก่อนจะหยิบกระสุนห้าลูกออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา
นึกว่าเขาไปปล้นสถานีตำรวจเสียอีก ที่แท้ก็เป็นไอ้หนูยากจนข้นแค้นคนหนึ่งนี่เอง
"มีกระสุนแค่หกนัดยังกล้ากร่างนักนะ"