กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 126
ภายในห้องพักฟากสามคนเหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วร่าง
พวกเธอนิ่งเงียบไม่ออกเสียง
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แสงสว่างด้านนอกจ้ากว่าด้านใน ทำให้คนข้างในมองเห็นด้านนอกได้ชัด แต่คนข้างนอกมองเข้ามาไม่ค่อยเห็น นี่จึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมคนผู้นั้นถึงต้องแนบหน้าเข้าหากระจกสนิท
ทั้งสามคนไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แม้แต่ลมหายใจยังระมัดระวัง
จนกระทั่งผ่านไปไม่กี่นาที ดวงตาคู่นั้นก็หายไปจากกระจกเหนือประตูห้อง
"เสี่ยวซวี่ นั่นคือ... แม่บ้านหอพักหรือเปล่า"
หน้าผากโล้นเลื่อมดวงนั้นพวกเธอจำได้แม่น เป็นแม่บ้านหอพักจริงๆ ปกติทรงผมของเธอจะรวบเป็นหางม้าไว้เสมอ ไรผมบริเวณหน้าผากถูกเจลลี่วอเตอร์ปัดเสยไปด้านหลัง แนบติดหนังศีรษะแน่น
ทั้งรูปร่างหน้าตาและท่าทางดูใจจืดใจดำเล็กน้อย