บทที่ 94

บทที่ 94

สถานีนี้ไม่ได้แตกต่างไปจากสถานีที่แล้วเลยแม้แต่น้อย

ความอิดโรยเหนื่อยล้า ความหิวโหยกระหายน้ำ รวมถึงความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บและสูญเสียคนสนิทญาติมิตร ทำให้ผู้คนที่อยู่รายรอบนั่งทรุดกายอยู่กับพื้นอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

ฉู่อี้อานเดินเซถลาเข้ามา ทรุดตัวนั่งลงตรงบริเวณขอบ ๆ ของกลุ่มคน

ผู้คนเหล่านี้หันมามองฉู่อี้อานที่เดินเข้ามา หนึ่งในนั้นที่มีท่าทางเหมือนเป็นหัวโจกประจำกลุ่มเอ่ยถามขึ้น "เธอมาจากสถานีไหนกัน?"

"สถานีข้างหน้าค่ะ"

"นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีคนเป็น ๆ คนอื่นอยู่อีกงั้นเหรอ?"

การมาถึงของฉู่อี้อานเปรียบเสมือนก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ที่ตกลงไปในผืนน้ำ นำความระลอกคลื่นมาทำลายบรรยากาศความสงบในตอนนี้ลง "เธอเห็นทีมกู้ภัยบ้างไหม?"

"มีคนเป็น ๆ อยู่ค่ะ แต่ทุกคนก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกันหมด"