บทที่ 80

บทที่ 80

ยิ่งยืนสูง ก็ยิ่งมองเห็นได้ไกล

พวกเขามองรถที่ขับเข้ามาจากหัวมุมทีละคัน ๆ ต่อเนื่องกันมาไม่ยอมหยุด

ทั้งรถยนต์ รถสามล้อ และมอเตอร์ไซค์

ต่างพกพาสัมภาระของตนเองและครอบครัวเร่งรีบเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย พอใกล้ถึงช่วงค่ำคืนดึกดื่น คนที่ปั่นจักรยานและเดินเท้าหนีตายก็ปรากฏตัวขึ้นด้วย เมื่อวานนี้สิ่งที่พวกเขาพบเจอมีเพียงแค่คนเดียว แต่พอวันนี้มองลงมาจากบนตึก กลับพบว่ามีกลุ่มคนจำนวนมากทยอยกันมาเป็นระลอก

มีทั้งคนแก่ เด็กเล็ก พ่ออุ้มแม่จูง

แบกเป้และสัมภาระ เดินมุ่งหน้าไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"พี่ใหญ่ ข้างหน้านั่นมีบ้านอยู่หลังหนึ่งใช่ไหมครับ"

เด็กหนุ่มคนหนึ่งมองไปยังบ้านเรือนเบื้องหน้า "พวกเราไปขอแบ่งน้ำดื่มสักอึกที่บ้านข้างหน้ากันเถอะ"

"ตอนนี้จะมีน้ำที่ไหนให้แกดื่มกันเล่า"