บทที่ 57

บทที่ 57

เรียกได้ว่าเฉียดฉิวไปนิดเดียวจริง ๆ!

ตอนนี้เห็นเขตรอดชีวิตอยู่ตรงหน้าแต่กลับเข้าไปไม่ได้ โหยวเช่อรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้

รู้ง้อยืนยันได้ว่าอาหารมีความสำคัญขนาดนี้ ตอนเดินทางเขาคงไม่โวยวายอยากกินโน่นกินนี่หรอก พอนึกถึงหม้อไฟจิ๋ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อาหารกระป๋อง รวมถึงผลไม้ที่ตัวเองกินเข้าไปตลอดทาง ตอนนี้เขาเสียใจจนอยากจะควักของพวกนั้นออกมาจากหลอดลมแล้ว

เสียใจ เสียใจจนแทบคลั่ง!

โหยวเช่ออยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาด

"บอสฉู่ ตอนนี้ควรทำยังไงดีล่ะครับ"

เขาหันไปมองฉู่อี้อาน ในใจรู้ดีว่าเสบียงในกล่องของเธอนั้นไม่มีทางพอให้คนสองคนเข้าเขตรอดชีวิตได้อย่างแน่นอน "ไม่อย่างนั้นคุณลองดูก่อนแล้วกันครับ ถ้าพอคุณก็เข้าไปก่อน ส่วนผมเดี๋ยวหาทางเองทีหลัง"