บทที่ 20

บทที่ 20

พูดจบทั้งสามคนก็พากันไปเคาะประตูห้องฝั่งตรงข้ามต่อ

ลู่ชิงเยวียนขับรถออกไปแล้วก็หนีไม่พ้น ดังนั้นเขาจึงอยู่ที่นี่ด้วย

ตอนนี้นี้เขาดูเหมือนเพิ่งล้างหน้ามา เส้นผมบริเวณหน้าผากยังเปียกชื้น หยดน้ำเกาะอยู่บนสันจมูกโด่งเป็นสัน แววตาเย็นชา กระดุมเสื้อเชิร์ตสีดำผ้าแพรถูกติดจนถึงเม็ดบนสุด ให้ความรู้สึกสูงส่งและหยิ่งทะนง

เล่นเอาคุณป้าผู้รับผิดชอบจดบันทึกถึงกับทึ่งจนตาค้าง เสียงของเธอเบาลงสองระดับโดยไม่รู้ตัว "พ่อหนุ่ม มาทำบันทึกหน่อยจ่ะ"

ลู่ชิงเยวียนกวาดสายตามองฉู่อี้อานแวบหนึ่ง ก่อนจะรับใบรายการมาจากคุณป้า