กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮ่องเต้เซวียนเหวินนั่งอยู่บนพื้นพักใหญ่ สุดท้ายจึงถูกเฝิงเยว่กับซุ่นผินช่วยกันประคองขึ้นไปนั่งบนแท่นบรรทม
เฝิงเยว่นั่งยอง ๆ ทุบขาให้เขา ส่วนซุ่นผินปีนขึ้นไปบนแท่นบรรทมบีบนวดไหล่ให้ฮ่องเต้เซวียนเหวิน ทั้งสองต่างออดอ้อนเอาใจอย่างอ่อนโยน
เมื่อโลหิตปราณของฮ่องเต้เซวียนเหวินเริ่มฟื้นคืน เฝิงเยว่ก็ทุบขาไปพลางเอ่ยเสียงออดอ้อนว่า “ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่อยากไปอารามแม่ชี พระองค์พาหม่อมฉันไปด้วยได้หรือไม่ หม่อมฉันจะไปอารามพระภิกษุคอยดูแลพระองค์”
“เจ้าก็รู้ว่าเป็นอารามพระภิกษุ แล้วจะให้สตรีอยู่ได้อย่างไร?”
“เช่นนั้นฝ่าบาทก็ปล่อยหม่อมฉันออกจากวังเถิด หม่อมฉันไม่อยากไปอารามแม่ชีจริง ๆ”
ฮ่องเต้เซวียนเหวินก้มศีรษะลง เขามองไม่เห็นแววตาของนาง เห็นเพียงขนตายาวและจมูกโด่งงดงาม