กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังว่าราชการยามเช้า รถม้าคันหนึ่งแล่นออกจากพระราชวัง ภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์เงา ก่อนออกจากประตูเมืองมุ่งหน้าไปยังอารามแม่ชีเขาซีซาน
เหมันต์เหน็บหนาว ลมพัดครวญคราง ใบไม้เหลืองริมทางร่วงหล่นจนหมดสิ้น เหลือเพียงกิ่งไม้โล่ง ๆ กับรังนกเดียวดาย
ฮ่องเต้เซวียนเหวินผู้ห่มเสื้อคลุมขนจิ้งจอกและสวมหมวกหนังนั่งอยู่ในรถม้า ร่างกายโยกคลอนไปตามแรงสั่นสะเทือนของรถม้า จู่ ๆ คำว่า “ใกล้สิ้นแสงเทียน” ก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด
กายนี้แก่ชราแล้ว
เขาเคยคิดว่าตนเองคลานออกมาจากโลงศพแล้วบำรุงจนหายดี แท้จริงกลับเป็นเพียงความรุ่งโรจน์ชั่วครู่ พละกำลังหยางพร่องลง เมื่อเหมันต์มาเยือน สภาพทรุดโทรมก็ปรากฏชัดขึ้นทันตา