เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พระชายาจวิ้นอ๋องซู่ยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เอ่ยว่า “เรื่องนี้เจ้าต้องถามตัวเองแล้ว ก่อนหน้านี้บ้านของเจ้าเป็นจวนอ๋อง แต่ตอนนี้เป็นจวนจวิ้นอ๋อง ย่อมเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้ เจ้าเป็นท่านหญิง ไม่ใช่ท่านหญิงจวิ้นอ๋อง สินเดิม 5,000 ตำลึงก็นับว่าสมเกียรติแล้ว”
“ท่านแม่จะทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้ ท่านแม่จะหักสินเดิมของข้าไม่ได้! ข้าไม่ต้องการของผุพังไร้ค่าพวกนี้!”
ท่านหญิงเจียอี๋คว้าฝาหีบใบหนึ่งฟาดลงกับพื้นจนหีบไม้พลิกคว่ำ
พระชายาจวิ้นอ๋องซู่ปล่อยให้นางอาละวาดตามใจ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “สินสอดจากตระกูลลู่นั่นเรียกว่าสินสอดได้หรือ? เขาออกให้ 2,000 ตำลึง ข้าออกให้ 3,000 ตำลึง นับว่ามีน้ำใจแล้ว อย่างไรก็มีเท่านี้ หากเจ้าทุบจนเสียหายก็คิดเสียว่าเป็นของเจ้าเอง ข้าไม่ถือสาหากตอนนั้นจะให้คนหามหีบเปล่าเข้าไป”