กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อ๋องอิงไม่ได้รับดาบมา เขาจ้องมองใบหน้าเปี่ยมชีวิตชีวาของมู่ลี่น่าแล้วถามว่า “แม่นางมีใจให้ข้าจริง ๆ หรือว่าต้องเป็นข้าเท่านั้น?”
“ใช่ ข้าพึงใจท่านอ๋อง” ลี่น่ายกดาบโค้งงาช้างขึ้น พลางเอ่ยความรักออกมาอย่างกล้าหาญ นางไม่เคยพบเห็นบุรุษรูปงามเลิศล้ำและเจ้าสำราญสง่างามเช่นนี้มาก่อน
“ข้าก็เช่นกัน ข้าต้องการเพียงพระชายาเท่านั้น ชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางรับสตรีคนที่สอง หวังว่าแม่นางจะเข้าใจ” แววตาของอ๋องอิงแน่วแน่ดุจทองศิลา
ลี่น่านิ่งอึ้ง นางคือไข่มุกแห่งจวนอ๋อง บุรุษทุกคนที่เคยพบเห็นนางล้วนยอมสยบต่อเสน่ห์ของนาง ทว่าแววตาที่เขามองนางกลับเหมือนมองก้อนหินไร้ชีวิต ไม่มีระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
ลี่น่าไม่ยินยอม เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ “หากข้ายืนกรานจะแต่งกับท่านเล่า?”