เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุนัขออกไปแล้ว ดวงจิตของซุ่นเฟยกลับคืนมาเพียงสองในสามดวง เมื่อนึกถึงภาพที่ถูกสุนัขกระโจนเข้ากัดเมื่อครู่นี้ นางก็ทั้งอับอายทั้งคับแค้นจนแทบอยากตาย จึงคุกเข่าร่ำไห้อย่างเจ็บปวด “ฝ่าบาท โปรดคืนความเป็นธรรมให้หม่อมฉันด้วย! พระชายาอ๋องอิงปล่อยสุนัขทำร้ายผู้คนและเหยียดหยามหม่อมฉัน ขอฝ่าบาทโปรดลงโทษนางอย่างหนักด้วยเพคะ!”
ฮวาซูกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาว่า “พระนางซุ่นเฟย นี่เป็นสิ่งที่ท่านเรียกร้องด้วยตนเอง บอกให้ข้าพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าภาพลวงตาสามารถชักนำได้หรือไม่ ข้าเพียงทำตามคำขอของท่านและสาธิตให้ดูเท่านั้น พระนางซุ่นเฟยจะโยนความผิดมาให้ข้าไม่ได้”
“ยิ่งไปกว่านั้น ในโถงใหญ่มีผู้คนตั้งมากมาย เหตุใดสุนัขตัวนั้นจึงเลือกเล่นงานพระนางซุ่นเฟย ไม่ไปหาผู้อื่นเล่า? หรือว่าข้าสามารถชักนำภาพลวงตาของมันได้จริง?”