เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ฮูหยินลู่ เจ้าจะให้ข้ากลับไปก็ได้ แต่โปรดรินชาให้ข้าและกล่าวขอโทษด้วย ตอนที่แม่นมหลินดูแลจวน นางทั้งตระหนี่และกลั่นแกล้งข้าไม่น้อย ฮูหยินลู่กลับไม่เคยพูดความเป็นธรรมแทนข้าสักคำ”
“ให้ข้ารินชาแล้วกล่าวขอโทษเจ้า?” เสิ่นซื่อเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อว่าหลี่เฉียวเหนียงจะเรียกร้องเรื่องเกินเลยเช่นนี้
“อิ๋นซิ่ง เจ้ายกชามาหนึ่งกา” หลี่เฉียวเหนียงร้องเรียกคน
ชาล้วนเตรียมไว้พร้อมแล้ว อิ๋นซิ่งขานรับ ก่อนประคองกาหนึ่งกับถ้วยชาเปล่าเข้ามา แล้ววางลงบนโต๊ะข้างกายเสิ่นซื่อ
เสิ่นซื่อตบที่วางแขนเก้าอี้ดังป้าบ “ข้าเป็นนายหญิงของจวน เชิญอนุของผู้เยาว์อย่างเจ้ากลับไปด้วยตนเอง เท่านี้ก็ไว้หน้าเจ้ามากแล้ว เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก!”
“นั่นสินะ ฮูหยินลู่มามือเปล่า ช่างมีหน้ามาเสียจริง?” หลี่เฉียวเหนียงกล่าวประชดประชัน