กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ผู้ที่กระอักกระอ่วนที่สุดคงเป็นเย่ซื่ออัน เขาสังหารศัตรูนับไม่ถ้วนในศึกครั้งนี้ ทว่าท้ายที่สุดกลับพ่ายแพ้ให้แก่ภรรยาของตนเอง ภรรยาตัวน้อยที่เขาพร่ำเกลี้ยกล่อมให้นางกลับบ้านมาตลอด
ว่านฟางฟางแกว่งศีรษะคนไปมาตรงหน้าเย่ซื่ออัน พลางเลิกคิ้วเยาะเย้ย “อยากลองแตะดูสักหน่อยไหม โอกาสเช่นนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ หรอกนะ!”
เย่ซื่ออัน “……” เอาเถิด เจ้าเก่ง ข้าทน!
แม่ทัพว่านหวยอุ้มกล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยมใบหนึ่งเดินเข้ามา “ศีรษะนี้ต้องหมักเอาไว้ มิฉะนั้นอากาศร้อนเช่นนี้ไม่นานก็เน่าเสีย”
ยังเป็นพี่ใหญ่ที่เข้าใจน้องสาว ในที่สุดว่านฟางฟางก็ยอมส่งมอบศีรษะให้
“ถ้าเช่นนั้นดาบเล่มนี้ยกให้ข้า!” การไม่ยอมส่งมอบดาบวิเศษของเว่ยยาเลี่ย คือความดื้อรั้นครั้งสุดท้ายของว่านฟางฟาง