กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ว่านฟางฟางรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง จากที่บอกว่าจะไปกันสามคน กลับเหลือเพียงสองคน
ฉีเอ้อร์เอ่ยชวนว่า “ท่านอ๋องกับเซียงจวินหลันถิงเที่ยวเสร็จแล้วคงมาหาพวกเรา หากแม่นางทั้งสองไม่รังเกียจ ก็มาเที่ยวกับพวกเราเถิด”
เย่ซื่ออันพูดอย่างกระตือรือร้น “พวกเราไปเล่นการโยนศรลงไหกันเถิด แล้วชิงของรางวัลกลับมาให้ได้มาก ๆ ประเดี๋ยวไม่แบ่งให้ท่านอ๋องกับเซียงจวินหลันถิงแม้แต่ชิ้นเดียว!”
ความคิดอันไร้เดียงสาเช่นนี้กลับได้รับคำชื่นชมจากว่านฟางฟาง “ใช่แล้ว หากไม่มีพวกเขา พวกเราก็ต้องเที่ยวให้สนุก! ไปกันเถิด!”
ว่านฟางฟางดึงมือเฉิงซือหย่า เดินตามฉีเอ้อร์กับเย่ซื่ออันเที่ยวชมไปเรื่อย ๆ ไม่นานทั้งสี่ก็มาถึงแผงโยนห่วงแห่งหนึ่ง