เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
บัณฑิตผู้เข้าสอบทั้งหลายถูกเกลี้ยกล่อมจนยอมสงบลง และกลับไปอ่านตำรากันแต่โดยดี
ฮวาซูซึ่งแอบอยู่หลังมุมกำแพงไกลออกไปมองดูฉากนี้เงียบ ๆ ในใจพลันมีกระแสอบอุ่นหลั่งไหลผ่าน ชั่วพริบตานั้นนางรู้สึกว่า เงินที่ลงทุนไปไม่ได้สูญเปล่า
นางหันกลับมา แล้วสะดุ้งตกใจเพราะคนที่อยู่ด้านหลัง จึงตบอกตนเองพลางกล่าวว่า “ท่านทำข้าตกใจแทบตาย”
ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางคืออ๋องอิงผู้มีรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม
“เหตุใดเจ้าจึงไม่มาขอให้ข้าช่วย?” อ๋องอิงเอ่ย น้ำเสียงแฝงความน้อยใจอยู่เล็กน้อย
ราวกับกำลังกล่าวว่า พวกเราสนิทสนมกันถึงเพียงนี้แล้ว เจ้าไม่เห็นข้าเป็นสหายหรือ?
ฮวาซูรู้สึกกระดากใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างจากอ๋องอิงให้เหมาะสมตามธรรมเนียม
“ท่านอ๋อง ข้าให้จู๋หม่าไปสืบแล้ว”