เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ฮวาซูตกตะลึงกับคำสารภาพของซูเมิ่งหลี นางไม่จำเป็นต้องยอมรับเลยว่าเรื่องงานเลี้ยงแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ครั้งนั้นก็เป็นฝีมือของนางเช่นกัน แต่นางก็พูดออกมา
นี่ต่างหากคือความจริงใจในการขออภัย
“ฮูหยินหลิน เรื่องในอดีตจบสิ้นไปแล้ว ข้าจะไม่ถือสาอีก แต่เรื่องใดเกิดขึ้นซ้ำสามครั้งไม่ได้ หากวันหนึ่งข้าพบว่าเจ้าลอบเล่นลูกไม้อะไรอีก ข้าจะไม่ปรานีเป็นอันขาด”
ซูเมิ่งหลีหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองดวงตาของฮวาซู “เจ้าจะให้อภัยข้าหรือ?”
ฮวาซูมองดวงตาคู่นั้นของซูเมิ่งหลีที่ไม่อาจมองออกว่าอ่อนโยนหรือเมตตา ในใจย่อมยังระแวดระวังอยู่ดี แต่นางยอมรับว่าเหตุผลที่ซูเมิ่งหลีทำร้ายนาง อย่างน้อยก็มีแรงจูงใจจากการออกหน้าแทนสหาย เมื่อเห็นแก่คุณธรรมน้ำมิตรข้อนี้ รวมถึงความจริงใจในการขออภัย และน้ำใจของหลินชิงหยาง นางจึงไม่คิดจะบาดหมางกับอีกฝ่าย