กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“คำถามนี้ถามได้ดี เงินในบ้านหมดแล้ว ค่าไถ่คืนที่ดินกับร้านค้า คงต้องอาศัยทุกคนช่วยกันรวบรวม” บิดาฮวากล่าวความคิดของตน
ถานซื่อรีบปล่อยมือที่กำแขนเสื้อสามีทันที “นายท่าน ท่านก็รู้ ข้ามีเงินเก็บอยู่เพียงเท่านั้น คงช่วยอะไรไม่ได้”
“เพียงเท่านั้นหรือ? เงินสดที่ข้าให้เจ้า อย่างน้อยก็มีนับหมื่นตำลึงแล้วกระมัง?” เมื่อเห็นถานซื่อไม่ยอมควักเงินออกมา บิดาฮวาก็ยิ่งไม่พอใจ
“ข้าต้องเก็บไว้เป็นสินเดิมให้เหยียนเอ๋อร์หรือไม่? อีกอย่าง หากเจ้านำไป แล้วภายหลังไถ่คืนไม่ได้จะทำอย่างไร?”
“ก็ถือไว้สัก 2 ปี รอให้ที่ดินกับร้านค้ามีกำไร ย่อมไถ่คืนได้เอง”
“นั่นก็พูดยาก หากที่ดินเก็บเกี่ยวได้ไม่ดี หรือร้านค้าขาดทุนเล่า?”
“เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ?” บิดาฮวาถามออกมา น้ำเสียงเจือโทสะแล้ว