เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ท่านราชบุตรเขยอุทานด้วยความประหลาดใจแล้วกล่าวว่า “ช่วงนี้ข้าเพิ่งได้ «จดหมายเอ้อร์เซี่ย» ของหวังซีจือม้วนหนึ่ง หรือว่าของข้าเป็นของปลอม?”
ท่านราชบุตรเขยรีบสั่งให้คนนำ «จดหมายเอ้อร์เซี่ย» ของตนมา การชื่นชม «จดหมายเอ้อร์เซี่ย» คือรายการปิดท้ายของงานชุมนุมบทกวีในวันนี้
หลินชิงหยางเองก็อดสงสัยไม่ได้ ผู้ใดกันกล้านำของปลอมมาหลอกท่านราชบุตรเขย เบื่อชีวิตแล้วหรือ?
«จดหมายเอ้อร์เซี่ย» ถูกนำมาแล้ว ท่านราชบุตรเขยคลี่ม้วนคัมภีร์ออก “เฟิงฉี่ เจ้ามาช่วยตรวจดู”
หลินชิงหยางลุกขึ้นขยับเข้าไปพิจารณาอย่างใกล้ชิด ยิ่งมองก็ยิ่งตกตะลึง วันนี้เหตุใดจึงพบแต่ยอดฝีมือด้านการเลียนแบบทั้งนั้น?
ไม่ต้องพูดถึงลายมือที่ปลอมจนแทบแยกของจริงของปลอมไม่ออก ทั้งสีหมึก กลิ่นหอมของหมึกเก่าแก่ และลวดลายเนื้อกระดาษ… เดี๋ยวก่อน ไม่ถูกต้อง เหตุใดรอยนิ้วมือเปื้อนน้ำมันตรงมุมจึงเหมือนกันทุกประการ?
นั่นคือรอยที่พี่ใหญ่ประทับไว้โดยไม่ทันเช็ดมือในปีนั้น แถมยังถูกท่านพ่อเฆี่ยนตีเพราะเรื่องนี้อีกด้วย