เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นซื่อลงมือตบสุดแรง ใบหน้าของจินฉานแสบร้อน น้ำตากับน้ำมูกพุ่งออกมาพร้อมกัน นางคุกเข่าลงกับพื้นขอความเมตตา “ฮูหยินใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว ท่านโปรดยกโทษให้ข้าด้วย! ก่อนหน้านี้ข้าล่วงเกินอนุหลี่ เพื่อเอาใจนาง ข้าถึงได้พูดเช่นนั้น ข้าเพียงคิดจะให้นายหญิงของจวนมาคุกเข่าสามวัน ไม่คิดว่าฮูหยินใหญ่จะมาด้วย ฮูหยินใหญ่ ข้ารู้ผิดแล้วจริง ๆ!”
จินฉานโขกศีรษะอย่างแรงจนหนังศีรษะแตก
เสิ่นซื่อแค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กำลังจะลงมืออีกครั้ง ฮุ่ยเจวี๋ยก็เอ่ยว่า “อมิตาภพุทธ สถานที่บริสุทธิ์แห่งนิกายพุทธไม่ควรมีเลือดตกยางออก โยมโปรดเมตตาปล่อยนางไปสักครั้งเถิด”
เมื่อเจ้าอาวาสเอ่ยปากแล้ว เสิ่นซื่อจึงจ้องจินฉานเขม็ง “ตอนนี้ไสหัวกลับไปคุกเข่าที่เรือนรับรองให้ข้า ห้ามกินข้าวเย็น!”
ชุนเอ๋อร์ได้รับคำสั่งแล้วก็รีบประคองนายของตนจากไป
ฮุ่ยเจวี๋ยกล่าวว่า “โยมสตรีทั้งหลาย โรงเจเตรียมอาหารเย็นไว้แล้ว พวกท่านไปกินอาหารกันก่อนดีหรือไม่?”
“รบกวนเจ้าอาวาสแล้ว” เสิ่นซื่อระบายโทสะไปยกหนึ่งจนเหนื่อยล้าทั้งกายใจ นางกล่าวขออภัยที่รบกวนแล้วหันกายจะจากไป