เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“เฉียวเหนียง!” ซูเมิ่งหลีเห็นหลี่เฉียวเหนียงก็เร่งฝีเท้าเข้าไปไม่กี่ก้าว ก่อนโผเข้าคว้ามือนางไว้
“ข้าได้ยินว่าเจ้าแต่งเข้าจวนโหวผิงซี กำลังคิดจะไปหาเจ้าอยู่พอดี เจ้าก็มาหาข้าก่อนเสียแล้ว!”
“พวกเราไม่ได้พบกันมาหลายปีแล้ว”
หลังจากพลัดพรากกันไปนาน ทั้งสองต่างยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง
หลังทักทายถามสารทุกข์สุกดิบแล้ว หลี่เฉียวเหนียงก็พาซูเมิ่งหลีเข้าไปในเรือน ทั้งสองนั่งสนทนากันเรื่อยเปื่อยบนเตียงตั่งเล็ก
เมื่อเล่าความเป็นไปในช่วงที่ไม่ได้พบกัน ต่างก็สะท้อนใจเป็นอย่างยิ่ง
ซูเมิ่งหลีกล่าวอย่างอาลัยว่า “ข้านึกไม่ถึงเลยว่า พวกเราสองพี่น้องจะมีชะตากรรมเช่นนี้ เดิมทีข้ายังพอทำใจได้ แต่เจ้ากับลู่หมิงมีสัญญาหมั้นกันแท้ ๆ เขากลับถอนหมั้น ทำให้เจ้าต้องระหกระเหินอยู่ชายแดนเหนือมาหลายปี บัดนี้ยังต้องมาเป็นอนุของเขาอีก!”