เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ถานซื่อกล่าวว่า “ข้าไม่ยอมหย่าขาดหรอก หากข้าหย่าขาด มิเท่ากับทำให้เจ้าอับอายหรือ? ใบหน้าฮูหยินจวนโหวของเจ้าจะเอาไปวางไว้ที่ใด?”
“เช่นนั้นข้าก็ไม่เป็นฮูหยินจวนโหวแล้ว เจ้ายอมให้ข้าหย่าขาดหรือไม่?”
“อายุเท่าไรแล้ว ยังพูดจาเหลวไหลอยู่อีก! หากเจ้าไม่เป็นฮูหยินจวนโหวแล้ว จะไปเป็นอนุของผู้อื่นหรือ? เจ้านั่งตำแหน่งภรรยาเอกให้มั่นคงเสีย ต่อให้ต้องถ่วงเวลา ก็ต้องถ่วงให้เจ้าคนที่ชื่อว่าอะไรนะ?”
“หลี่เฉียวเหนียง”
“ถูกแล้ว ต่อให้ต้องถ่วงเวลา ก็ต้องถ่วงให้หลี่เฉียวเหนียงผู้นั้นตายไปเสีย!”
เมื่อเห็นมารดาเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ ฮวาซูจึงไม่กล้าพูดถึงเรื่องที่ตนคิดจะหย่าขาดอีก คนรุ่นบิดามารดาย่อมไม่เข้าใจความคิดของนาง พูดไปก็ไร้ประโยชน์
ครั้นถึงงานเลี้ยงกลับบ้านเดิมยามเที่ยงวัน คนทั้งครอบครัวก็นั่งรับประทานอาหารร่วมกัน