เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ตอนที่ฮวาซูมาถึง ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ เสิ่นซื่อ ลู่หมิง และหลี่เฉียวเหนียงก็มาถึงกันแล้ว
หลี่เฉียวเหนียงประหนึ่งดอกบัวหลังฝนต้องหยาดน้ำค้าง ใบหน้าทั้งผองผ่องใสเป็นประกาย มุมตาและปลายคิ้วเผยเสน่ห์เย้ายวนแบบสตรีออกมาเพิ่มขึ้นหลายส่วน
“เหตุใดเพิ่งมา คนทั้งครอบครัวรอเจ้าอยู่ผู้เดียว” เสิ่นซื่อพบหน้าก็กล่าวบ่นขึ้นมาก่อน
ฮวาซูไม่ถือสานาง เพียงยอบกายตอบว่า “เป็นสะใภ้ที่มาช้าเอง”
ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ยิ้มพลางเรียก “ซูเอ๋อร์ พวกเรากำลังคุยเรื่องเชิญแขกมางานเลี้ยงอยู่พอดี จวนโหวเงียบเหงามาหลายปี คราวนี้ฝ่าบาทพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้แล้ว ก็ควรฉลองกันให้ดี”
ฮวาซูนั่งลงแล้วถามว่า “ท่านย่าคิดจะเชิญผู้ใดบ้าง?”
พอเอ่ยถึงงานเลี้ยง เสิ่นซื่อก็แทรกขึ้นอย่างเบิกบาน “แน่นอนว่าผู้ใดเชิญได้ก็เชิญให้หมด ขุนนางหน้าใหม่ในราชสำนัก ถือโอกาสนี้ผูกมิตรไว้เสีย”