เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่นักรบยีนบางส่วนจากกองทัพเมืองทรายกองที่ 2 และกองที่ 3 เข้ามาในห้องโถง ทุกคนต่างทำหน้าเหมือนเห็นผี
ทว่าเมื่อมองดู
ผู้คนที่อยู่ในห้องโถงกลับมีสภาพแปลกประหลาดกันไปหมด
ต่างคนต่างใช้พลังพิเศษของตัวเอง หากจะบอกว่าเป็นการร่ายรำของเหล่ามารก็คงไม่เกินจริงนัก ที่ทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ในกลุ่มคนเหล่านั้นยังมีเด็กอยู่หลายคน แม้ว่าจะเป็นร่างสัตว์และร่างกึ่งอสูรก็ตาม
แต่ในฐานะนักรบยีนที่ผ่านการต่อสู้ในถิ่นทุรกันดารมาอย่างโชกโชน สายตาของพวกเขาย่อมไม่ธรรมดา มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป้าหนีและคนอื่นๆ มีบางอย่างไม่ปกติ ทว่าเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ คนที่ยืนอยู่ในห้องโถงล้วนเป็นหัวหน้าหรือหัวหน้าของหัวหน้าตัวเองทั้งนั้น...
ช่างมันเถอะ
ถือว่าตัวเองตาบอดก็แล้วกัน
เป็นไปตามคาด
เป้าหนี มู่หยวน และคนอื่นๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตะโกนเรียกพวกเขาว่าอสุรกาย ก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เผยรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาออกมา
แม้โลกจะมอบจุมพิตที่เจ็บปวดให้แก่พวกเขา