เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครู่หนึ่งต่อมา
เซี่ยอู๋เทียนมองลึกเข้าไปในห้องโถง ใบหน้าเผยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม พลางเอามือป้องปากกระซิบว่า “ไม่ต้องซ่อนแล้ว ออกมาเถอะ ให้นักวิจัยเฉิงหลิวช่วยตรวจร่างกายดูสักหน่อย ตรวจเสร็จแล้ว...พวกเราค่อยไปเดินเล่นที่ร้านถนนเก่า ดื่มซุปแม่ไก่แก่ที่หน่วนหน่วนบอก แล้วพาเธอกับคนอื่นๆ ไปซื้อเสื้อผ้าด้วย”
พอคำนี้เอ่ยออกมา
ทุกคนก็พากันยิ้มอย่างเอ็นดูอีกครั้ง
เจียงหน่วนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเอ่ยปาก “ชางอู๋ คุณลองไปหาดูตามห้องแถวนี้ที ช่วยหาเสื้อผ้าที่พอดีตัวมาให้มู่หยวนสักชุด”
เมื่อก่อนท่อนบนเป็นมนุษย์ท่อนล่างเป็นหางปลา จะใส่เสื้อผ้าหรือไม่ก็ไม่สำคัญ
แต่ยามนี้
มู่หยวนเรียนรู้วิธีแปลงร่างได้แล้ว
พอมีความละอายใจ ย่อมไม่อยากเปลือยกายล่อนจ้อนให้ใครเห็น พูดจบ เธอก็แอบกลอกตาใส่เซี่ยอู๋เทียนไปทีหนึ่ง
ประสาทสัมผัสของเซี่ยอู๋เทียนเฉียบคมเพียงใดกัน?!