กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงหน่วนกระทืบเท้าเบาๆ
เดินไปทางห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของ ผอ.เจียง ผลักประตูแล้วตรงไปที่หน้าต่างทันที
ในลานเรือน หินประกายส่องแสงระยิบระยับ
ไกลออกไปคือความมืดมิดอันเงียบสงัด ราวกับว่าแม้แต่เสียงลมก็หายสาบสูญไปสิ้น หลังสุริยะแดง ไม่มีใครกล้าเดินในยามค่ำคืน ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวสัตว์ร้ายหรือพืชมาร แต่เป็นเพราะความหวาดหวั่นต่อตัวความมืดมิดเอง
แม้ความเงียบจะดี
แต่ว่า—
หากเงียบเกินไปก็จะทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว