กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่~
นุ่มจัง
สัมผัสมือดีสุดๆ ไปเลย
ตาเจียงหน่วนเป็นประกาย อดไม่ได้บี้อีกสองสามที
หร่างแข็งเกร็งไปเล็กน้อย ไม่กล้าขยับ ไม่มีเหตุอื่นใดเลย นอกจากเจียงหน่วนตัวเล็กเกินไปจริงๆ เขากลัวว่าถ้าขยับเพียงนิดเดียวก็อาจพัดหรือสะบัดคนปลิวหายไปได้
ชั่วพริบตา
บรรยากาศก็ตึงจนกระดิกไม่ขึ้น
ไกลออกไป
ผอ.เจียงหน้าดำคร่ำเคร่ง กุมหน้าผาก “เจียงหน่วนอยู่นิ่งๆ ปล่อยมือก่อน อย่ามาลวนลามรุ่นพี่”
เสียงดุครั้งหนึ่ง