กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อีฮาจามูเอ่อร์ชำเลืองมองเจ้าเมืองช่องเขาสูงแวบหนึ่ง ใบไม้ทอดลงบนแขนเนี่ยลี่ แตะเบาๆ ครั้งหนึ่งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายก็เผยสีหน้าอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมปล่อย ภาพนั้นทำให้คนรู้สึกมองไม่ลงจริงๆ...
“เนี่ยลี่บอกว่าต่อไปจะอยู่ที่ภูเขาวาลา ฉันไม่อยากแยกจากเขา ป่าดงดิบจามูเอ่อร์อยู่ไกลจากภูเขาวาลามาก เนี่ยลี่บอกว่าเผ่าดอกไม้กินคนถ้าไม่มีฉันคอยคุมนานๆ เข้า ก็เกิดเรื่องได้ง่าย ดังนั้นฉันจึงคิดว่าย้ายคนในเผ่ามาเลยดีกว่า—”
ฟุ่ย—
เจ้าเมืองช่องเขาสูงพ่นน้ำชาในปากออกมาฟุ่ย เพื่อผู้ชายคนหนึ่งเนี่ยนะ!!! อีฮาจามูเอ่อร์ถึงกับสละบ้านเกิดเลย
สมองมีแต่ความรักแบบนี้หมดทางเยียวยาจริงๆ!
แต่ว่า ทำไมเมืองมะโรงต้องมารับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยล่ะ?