กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉิงหลิวยันมือทั้งสองข้างกับคราด สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เจียงหน่วน เที่ยงหรือเย็นวันนี้เราจะได้กินข้าวใหม่แล้วใช่ไหม? โอ๊ย! มีชีวิตมาหลายสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้กินข้าวที่ปลูกเอง ก็ตื่นเต้นอยู่นะ”
“ใช่แล้ว!”
“เต็มไปด้วยความคาดหวังจริงๆ!!”
“หน่วนหน่วนจำไว้ด้วย เก็บข้าวเปลือกไว้เยอะๆ ทะเลสาบหมาผิงก็ต้องเปลี่ยนมากินสักหลายหมื่นจิน เข้าเมืองไปซื้อเสบียงไปกลับเสียเวลา มาซื้อที่ภูเขาวาลาดีกว่า”
ยังไงจะซื้อจากใครก็คือซื้อ ผลประโยชน์จะให้ตกไปถึงคนนอกได้ยังไง
มองดูข้าวเปลือกสีทองอร่าม ทุกคนต่างเปล่งประกายสว่างไสว แววตาเต็มไปด้วยความหวังและแสงสว่าง ซึ่งล้วนเป็นความคาดหวังต่ออนาคต