เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนบ่าย
เจ้าเมืองเถี่ยเซียวและคณะมาถึงหาดทะเลทรายอย่างตื่นเต้น รัฐมนตรีกระดูกเหล็กกลืนน้ำลาย เดินเหยียบบนผืนทรายอย่างระมัดระวัง “ทะเลสีดำสุดลูกหูลูกตา มองแล้วชวนให้ใจหวั่นเกรง—”
แต่ก่อนเคยเห็นน่านน้ำในทีวีหรือบนอินเทอร์เน็ต แต่ผ่านหน้าจอความรู้สึกไม่ลึกซึ้ง ตอนนี้ยืนอยู่หน้าน่านน้ำดำสนิทนี้ ความหวาดกลัวประหลาดก็วนเวียนอยู่ในประสาทตลอดเวลา
โกลาหล ตื่นตระหนก
อารมณ์ต่างๆ พากันผุดขึ้น
เจ้าเมืองเถี่ยเซียวหันไปมองเจียงหยวน ยิ้มถามว่า “เจียงหยวนยังอยากบุกเบิกน่านน้ำอีกไหม ผิวทะเลที่ลึกล้ำไม่อาจหยั่งถึงนี้ แค่ยืนมองเงียบๆ ก็ทำให้คนกลัวได้แล้ว คุณกับผมคาดเดาไม่ได้ว่าภายใต้ผิวน้ำซ่อนอันตรายแสนสาหัสแบบไหนไว้”
จนถึงทุกวันนี้
มีเพียงไม่กี่คนที่ลงทะเล
ไม่กี่คนนั้นไม่รวมเจ้าเมืองเถี่ยเซียว
แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าทะเลทรายอันตราย ถ้าไม่จำเป็นอย่าเข้าใกล้โดยง่าย