เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ราชันวัวยอมลงเขาเหรอ?”
“เขาคิดถึงเนื้องูเหลือมตากแห้ง/เนื้ออบแห้งที่ปู่ทำ เมื่อเช้าจึงลงมาจากป่าหลุมฟ้าเป็นพิเศษ เอางูเหลือมมาส่งเป็นกอง”
เจียงหนี่แอบหัวเราะ
งูเหลือมกว่าสิบตัวกองจนเป็นภูเขา
กว่าพวกเธอจะจัดการธุระเสร็จก็มาถึงทะเลทรายเพื่อลงเก็บของชายทะเล เดิมทีตั้งใจจะลงแปลง ลวี่หลัวบอกให้เตรียมวัตถุดิบสำหรับงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ล่วงหน้า ปู่คิดแล้วก็ตกลง
เจียงหน่วนปวดหัวจนขึ้นริ้วดำเต็มหน้า แอบบ่นว่า “เรื่องแบบนี้เขาทำได้จริงๆ ด้วย เพื่อจะได้กินถึงยอมลงเขา ห่วยจริงๆ!”
ปลาหลายตัวนี้ตัวใหญ่ บ้านหินภูเขาวาลาไม่มีบ่อปลา ยิ่งไม่มีอุปกรณ์แช่เย็นถนอมอาหาร ขนกลับไปตายก็เสียดาย แต่ทิ้งไว้บนหาดก็ไม่ปลอดภัย พอตกคืนถูกคาบไปยิ่งเสียดาย
“งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ของปู่ยังเหลืออีกสี่วัน ปลาพวกนี้จะทำยังไงดี?” เจียงหน่วนขมวดคิ้ว กังวลเต็มหน้า
ไม่ใช่ปูทะเลหรือหอยสังข์ ตัวใหญ่ขนาดนี้ไม่มีที่วางและวางก็ไม่สะดวก ฆ่าแล้วใส่ตู้เก็บของมิติแช่เย็นได้ แต่รสสดๆ อร่อยกว่า
ผอ.เจียงชะงัก “ปล่อยไว้ที่หาดให้เลี้ยงไว้เป็นไง?”