กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงหน่วนขมวดคิ้ว มองไปรอบๆ “ชางอู๋—” ป่าดงดิบเขียวชอุ่มผืนนี้มีวัชพืชขึ้นรกเต็มไปหมด ไม่มีแม้แต่ทางเล็กๆ สักทาง
“นี่ทะเลสาบหมาผิงจริงๆ หรือไง อุดมสมบูรณ์ก็จริง แต่รกร้าง ไม่มีไออุ่นของผู้คนเลยสักนิด พี่หยวนกับพวกเขามาตั้งสิบกว่าวันแล้ว คงไม่ถึงกับไม่ได้เปิดทางเดินไว้สักหน่อยหรอกนะ”
ชางอู๋ยกมือขึ้น สายลมสายหนึ่งหลอมรวมเข้ากับชิงเฟิง
ครู่ต่อมา
ชางอู๋โอบเจียงหน่วนเอาไว้ ล็อกทิศทางหนึ่งไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไปกันเถอะ พวกเขาอยู่ริมฝั่งทะเลสาบหมาผิง”
เจียงหน่วนเลิกคิ้ว เม้มปาก “ริมทะเลสาบไม่เหมาะจะสร้างบ้านไม่ใช่หรือ ทะเลสาบหมาผิงไม่เหมือนภูเขาวาลาที่ขอติดตั้งม่านป้องกันได้ พี่หยวน... บ้าไปแล้วหรือไง”
เมืองทรายเปิดให้บุกเบิกทั้งเมือง