กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียวเจียวนิ่งเงียบ
สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน มองไม่ออกว่าโกรธหรือยินดี
เหมิงซู่พยายามค้นหาเบาะแสในสมองสุดชีวิต ลางสังหรณ์ไม่สบายใจนี้ เขาเคยรู้สึกคล้ายๆ มาก่อน
ชั่วพริบตา
ทั้งสามคนรวมตัวกับเจียงหน่วน
เจียงหน่วนเบะปากไปทางดอกขาวเล็ก พูดอย่างใจเย็น “ดอกนั้นมีอะไรแปลกๆ พวกคุณระวังหน่อย อิ่งหยาได้ว่ามันมีพิษ อาจทำให้เห็นภาพหลอน”
เจียวเจียวสำรวจอยู่ไม่กี่ครั้ง ก็ส่ายหน้าเบาๆ
“ภูเขาวาลาไม่เคยมีพืชแบบนี้มาก่อน มันน่าจะไม่นับเป็นพืชนะ แต่เป็นสัตว์ร้าย”
พอพูดจบ
เจียงหน่วนกับคนอื่นๆ ตะลึง