กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่ลี่——”
ชางอู๋เอ่ยเรียกเบาๆ อย่างมีเลศนัย
พอได้ยินเสียง เนี่ยลี่ก็สะดุ้ง มองชางอู๋อย่างระแวง “มีธุระอะไร? อย่าเรียกซะสนิทสนมขนาดนั้น เราสองคนไม่สนิทกัน”
ชางอู๋เปลี่ยนสีหน้าทันที เอ่ยเย็นๆ “คุณกลับไปบ้านหินภูเขาวาลาเถอะ! โจวเฉิงอาอิ่งสองคนก่อกำแพงยังไงก็คงไม่ไหวแน่ๆ คุณกลับไปก็ช่วยได้พอดี ถ้าเป็นไปได้ก็ให้หม่าเสี่ยวจือจัดคนไปช่วยสักสองคน”
“...” เนี่ยลี่จุกอยู่ในใจ
ไอ้หยา ไอ้หยา ไอ้หยา
รู้อยู่แล้วว่าไอ้เด็กเวรนี่ไม่ได้มีความหวังดี!!
ข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานนี่เขาเล่นได้กระจ่างแจ้งจริงๆ พอต้องการให้ช่วยก็ทำหน้าหวานอ่อนโยนเหลือเกิน พอเสร็จธุระปุ๊บก็เปลี่ยนหน้าทันทีเลยแบบนี้!
ถ้าทำได้ล่ะก็
เขาอยากตบชางอู๋สักฉาดเหลือเกิน