กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ปาป๊า”
“ปาป๊า”
“ปาป๊าใจร้าย!”
อาจเพราะไม่ได้รับคำตอบจากชางอู๋ หลิวหลีจึงเรียกชื่อเขาไม่หยุด เสียงโศกเศร้าโหยหาและน่าสงสาร น้ำเสียงเล็กๆ แสนนุ่มนิ่มนั้นเต็มไปด้วยความน้อยใจอย่างที่สุด
ชางอู๋ชะงักกึกทันที รูม่านตาหดวูบ
ปาป๊า!!!
ควรจะเป็นบะบะ (พ่อ) ไม่ใช่หรือ แม้แต่คำเรียกยังเรียกผิด สมเป็นเด็กจริงๆ แต่เดี๋ยวก่อน ปาป๊า/บะบะ นี่มันคำเรียกอะไรกัน!?
ชางอู๋ที่ทำตัวไม่ถูกใบหน้าแข็งค้าง เงยหน้ามองไปทางเจียงหน่วนอย่างตื่นเต้นลนลานจนติดอ่าง: “หน่วน... หน่วนหน่วน... เธอ... เธอเรียกฉันว่าปาป๊า?”