เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงไต้เบะปาก เยาะเย้ยว่า “คนโง่เท่านั้นแหละที่ควบคุมหนู—”
คำพูดนี้จุดชนวนระเบิดในทันที เจียงนั่วนั่วชูกำปัดใส่เจียงไต้ที่กำลังเข้ามาใกล้ “เจ้าตัวโง่เอ๊ย เจ้าต่างหากที่โง่ ทั้งครอบครัวเจ้านั่นแหละที่โง่...”
...
ทั่วทั้งบริเวณเงียบลงชั่วขณะ
ดูเหมือนเจียงนั่วนั่วจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่เลยนะ!?
เจียงไต้เชิดจมูกขึ้น ใช้นิ้วแคะจมูกแล้วถากถาง “บอกว่าโง่ยังไม่เชื่ออีก ครอบครัวฉันไม่ใช่ครอบครัวเธอเสียหน่อย แล้วอีกอย่างปู่กำลังโกรธอยู่นะ!”
เจียงนั่วนั่วตัวแข็งทื่อในทันที หันกลับไปส่งยิ้มประจบเอาใจท่าน ผอ.เจียง “ปู่คะ หนูผิดไปแล้ว”
ท่าน ผอ.เจียงกุมขมับทำตาปลาตาย ถามเสียงเรียบ “นั่วนั่วผิดที่ไหนล่ะ?”
“...หนู” เจียงนั่วนั่วอึ้งไปเลย
เธอผิดที่ไหน เจียงนั่วนั่วเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอคว้าผมสั้นที่ยุ่งเหยิงของตัวเองได้แต่หันไปขอความช่วยเหลือจากเจียงหน่วน