กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชางอู๋อมยิ้ม
ใบหน้าคมสันหมดจดอ่อนโยนลงเมื่อรอยยิ้มจางๆ คลี่ออก โดยเฉพาะดวงตาคู่ลึกซึ้งที่ปนสีแดงจางๆ ในความมืดมิด เพิ่มเสน่ห์เย้ายวนและดูเสเพลขึ้นท่ามกลางความเย็นชา
โถ่เอ๊ย แกล้งต่อไม่ได้แล้ว
ถ้าแกล้งต่อคงได้โกรธแน่ ร่างกายอยากจะกอดเด็กสาวตัวน้อยของเขาเต็มแก่ แต่ต้องข่มใจเอาไว้ เธอยังเล็กเกินไป ต้องรออีกหน่อย
ชางอู๋เก็บรอยยิ้ม เสียงราบเรียบพูดขึ้นว่า “อืม! ไปกันเถอะ” กลุ่มของเกาหรงอยู่ที่ภูเขาวาลามา 4 วันแล้ว กระดูกเหล็กโทรมาเร่งแล้ว
นี่ก็เช้าตรู่พอดี