กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงหน่วนกลืนน้ำลาย เงยหน้าพึมพำ “ผึ้งสังหารตัวเท่ากำปั้น ต่อยสักทีคงร้องไห้เจ็บจนแตกสลายแน่!”
เจียงหนี่ก็กลืนน้ำลายเหมือนกัน แต่ต่างจากเจียงหน่วน สายตาจ้องเขม็งไปที่น้ำผึ้งบนผนังเขาและลำต้นไม้ จมูกสูดเบาๆ “หอมหวาน อยากกิน”
“ไม่กลัวโดนต่อยหรือ” เจียงหน่วนหันไปมองเจียงหนี่ ขมวดคิ้วแน่น เธอไม่โง่ เจียงฉีกับเจียงหย่าเห็นชัดว่าถูกใจ ผึ้งสังหารดุร้าย มีสำนึกเรื่องอาณาเขตแรงมาก แค่ไปยั่วก็ไม่เลิกกันง่ายๆ “พี่หย่า พวกคุณคิดยังไง”
นิ้วเจียงหย่าขยับๆ ถูมือเตรียมพร้อม “ลุยมันเลย—”
“น้ำผึ้งผึ้งสังหารพลาดไม่ได้” เจียงฉีสวมสนับมือ เจตนาชัดกว่าเจียงหย่าเสียอีก ตั้งใจจะเสี่ยงสักตั้ง