กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ปู่——”
เจียงหน่วนตะเบ็งเสียงสูง ตะโกนใส่ผอ.เจียง
ผอ.เจียงสะดุ้งโหยง เกือบสำลัก “เจียงหน่วน เลิกตะโกนได้แล้ว ฉันได้ยิน” ปากบ่น แต่ร่างกายซื่อสัตย์ เบียดขึ้นไปข้างหน้า ชะเง้อมองไปทางถนนใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เจ้าเมืองเถี่ยเซียวใจเย็นที่สุด เอ่ยขึ้น “ลุงเจียงใจเย็นๆ หน่อย บางทีอาจเป็นคนจากสำนักงานบริหารเมืองฐานทัพก็ได้——” อย่าลืมว่าเมื่อวานหลี่เฉิงส่งอาหารทะเลสองคันรถเข้าเมือง ในฐานะเจ้าเมือง ตัวเขาไม่ได้อยู่ที่เมืองฐานทัพ สำนักงานบริหารจึงต้องรับผิดชอบดูแลการหมุนเวียนกิจการทั้งหมดของเมืองฐานทัพ
ผอ.เจียงชะงัก อารมณ์ฮึกเหิมในดวงตาลดลง
เจียงหน่วนยิ้มบางๆ พูดอย่างมั่นใจ “ฉันมั่นใจว่าคราวนี้พี่หยวนกับพวกเขามาแน่ ส่วนสำนักงานบริหาร... พวกเขาคงไม่มา”