กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“...”ดอกเตอร์หม่าเสี่ยวหลงก็เงียบเช่นกัน ไม่เป็นไม่ตาย โลกนี้มีสิ่งมีชีวิตแบบนั้นอยู่จริงหรือ เขาเงยตามองงูมายาที่ลอยอยู่กลางอากาศเบื้องบน ทุกครั้งที่หัวใจของชางอู๋เต้นสั่น งูมายาที่ขดอยู่ตรงหัวใจของชางอู๋ก็จะสูบกลืนแก่นสารชีวิตไปหนึ่งเส้น
แก่นสารชีวิตที่เจียวเจียวให้มา ยืดชีวิตของชางอู๋ไว้ แต่มันก็ทำให้งูมายาในร่างกายเขาพอกตัวใหญ่ขึ้นเช่นกัน
พอถึงตอนที่งูมายาทะลุอกออกมา ชางอู๋คงตายเย็นแน่
ครู่ใหญ่ต่อมา
ผอ.เฉิงจิ้วยักไหล่อย่างจนใจ สบตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของทุกคน “อย่ามองผมเลย ในคลังความรู้ของผมไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสิ่งที่ไม่เป็นไม่ตายหรอก—”